It's alive! It's alive!

Dr Frankenstein's log, entry # 425

After successfully locating and dismembering the correct corpses for the task of creating life, I sought help in the form of a young and dazzling technician, let us call him Raf. Raf sew all the pieces together, knotted nerves and muscles and provided the specimen with all the correct organs.

Later on, after successfully replacing some organs with better and improved ones, I tested the specimen by running current through it. The results were unsatisfactory. The specimen's heart was faulty.

This was a major setback.

Luckily, when in the club, while venting my frustrations, a young and brilliant girl offered solution. Let us call her Frau Hänsen. Frau Hänsen apparantly has connections with gravediggers all through the land, and promised me a healthy and strong hart, a young man's hart.

This proved to be successful. The young hart gave enough energy to the specimen and everything seems to be in an operatable mode.

In short: It's alive! It's alive! It's alive!

And that all thanks to Raf und Frau Hänsen! Thanks guys.

(my computer's repaired! I'm back!)

Girlfriend in a coma, I know, I know, it's serious....

Why am I singing Smiths songs, you might ask?

Well, as written and said before, my computer has recently crashed. And crashed bad. Bad as in Evil Knievel bad. Bad as in Destruction Derby bad. Bad as in Leeroy Brown bad. You get the picture.

As I don't have the funds to replace her, I took her to the computer-doctor, or better, computer wizard.

He took a look at my sorry excuse for a computer, frowned and told me: "I need to take a look inside". So I bit my lower lip and in a lavender-scented handkerchief, hid my tears and spoke like a trooper: "Do what you need to do, but please save my baby"

It took all afternoon to get her back up and running and when I got her home, she still wasn't quite well, so I need to take her round once more. So, girlfriend in a coma, yes, but at least she's got a pulse and she's breathing on her own and the doctor told me she might wake up any day now. But she will never play the piano again...

Beste Dokter

vergeef me dat ik u schrijf in plaats van u te bezoeken, maar omstandigheden houden mij thuis bezig; of beter verhinderen mij om u te bezoeken. Het zit namelijk zo: op uw aanraden om meer fysieke inspanningen te verrichten, heb ik mij een loopband gekocht. U kent dit wel, zo'n rupsband die machinaal in beweging komt, en zodoende kan ik thuis binnenblijven, lopen, en Doritos eten tegelijkertijd.

Laat dit nu net zijn wat ik aan het doen was. Het was regenachtig buiten, en aangezien mijn niet onaanzienlijk lichaam van vierhonderd kilo nogal op de lachspieren van de mensen werkt als ik over straat loop, prefereer ik de beslotenheid van mijn eigen woning om te trainen. Na mijn derde zak Dorito's en mijn vierde zakje frietvet, besloot ik de machine eens te testen. Gewapend met twee stukken chocolade zette ik mij in beweging. Nodeloos om te zeggen dat mijn vingers, kin en gezicht de heerlijke glans en korrel hadden van een gezonde mens ( ok, ja ze waren wat vettig, plakkerig en groezelig). Waarschijnlijk heeft dit bijgedragen tot mijn huidige toestand. Met mijn dikke worstevingertje duwde ik op het knopje met het logootje van een schildpad erop, en BOEM; een explosie. Was het het vet dat de zekering deed doorbranden, heb ik te hard geduwd? Wie zal het zeggen?

De machine begon onmiddellijk aan een rotvaart gas te geven, en mijn veters geraakten gestrikt in de katrollen en wieltjes van dit toch wel moordzuchtige tuig. Ik kwam onzacht in aanraking met de grond, waardoor het plafond van mijn onderbuurman openscheurde, en ik pardoes in zijn collectie lijmpotjes terechtkwam (de man bouwt modelvliegtuigjes) als de spreekwoordelijke drol in het zwembad van de springplank van vier meter hoog.

De vloer van mijn onderbuurman, die tevens dienst doet als plafond van diens onderbuurman, wat een toeval, begaf het. Luid vloekend stortte mijn lichaam weder neer, ditmaal in een glazen pronkkast vol swarofskikristallen figuurtjes. Om maar niet te zeggen dat ik een beetje pijn had.

Ik geloof dat ik toen het bewustzijn verloren heb. Ik werd wakker in de nok van de Boccaccio. Ik werd vernederd, misbruikt en bespot als glitterbal. Nog steeds kan ik mij niet buiten begeven, aangezien iedereen in een omtrek van drie kilometer eigenlijk een lasbril zou moeten dragen, om niet verblind te worden.

Ik stel u geheel verantwoordelijk, en u zal spoedig van mijn advocaten horen.

Gegroet,

een vertwijfelde Steenbok

Goede tijden, slechte tijden.

Een goed cartoonist, of laat ons zeggen, een vooruitziend cartoonist, zorgt voor een reserve aan cartoons. Bij onvoorziene omstandigheden zoals ziekte, writer's block of kater pleurt hij gewoonweg een van zijn reserves te grabbel, en pakt zijn sores van dat moment aan.

Tot voor kort was ik niet zo'n cartoonist. Ik was het soort dat de ochtend van zijn deadline wanhopig staat te klungelen aan zijn p.c. om toch maar iets gepubliceerd te krijgen. Daarbovenop heb ik recent een zwaar geval van writer's block te verhapstukken gehad, waardoor ik zefs al mijn oude ideeën er door gejaagd had. Geen aangenaam gevoel. Steeds vreesde ik de deadline en begon te zweten als een otter. Just like old times.

Tot voor kort, inderdaad. Nu heb ik de laatste dagen een aantal cartoons getekend waar ik zeer tevreden over ben, zelf één of twee waar ik fier op ben.

Nu overvalt me echter een ander soort angst; wat als ... iemand anders hetzelfde idee krijgt en het eerder dan mij publiceert? Het is niet zo'n bizarre gedachte hoor, vraag maar aan deze jongen. Ooit hebben wij tesamen een hele reeks cartoons getekend over moslima's en smurfen, en Lectrr deed nadien hetzelfde. Maar hij heeft eerder gepubliceerd dan wij, heeft ons niet geplagieerd (hoe kon hij, ze waren nooit gepubliceerd) dus verdient hij alle eer. Meer nog, ik vind het een puik cartoonist en zijn vestimentaire keuzes steun ik. Ja, ook ik draag occasioneel in het dagelijks leven Hawaï-hemden. Iets op tegen?

Daarboven ben ik ook een aandachtshoer. Yup, ik geef het toe. Een blog, een groot bakkes, altijd de grappigen willen uithangen; de basispsychologie leert mij dat ik bovenal door iedereen graag gezien wil worden. Geen slecht gezelschap, er zijn er nog zo. Maar ik zit dus op een hele hoop funny shit die ik zo snel mogelijk wil publiceren om me te laten bewierroken.

Is er een oplossing voor? Neen. Gewoon voortdoen als anders. Elke zondag posten, en mijn aandachtshoereren temperen. En stoppen met zagen. Er zijn ergere dingen in de wereld.

Tid Con Fy, of een kijk in mijn warrig brein

Eentje uit de oude doos; toen mijn schrijfsels nog via e-mail de wereld rondgingen:



Beste medemensen, vaak kent u mij van op het werk, café, studie of gelijk welk ander domein. Mijn verstrooidheid en vergeetachtigheid is u vast al eens opgevallen. Het kan zijn dat ik een hele uitleg zit te doen over ingewikkelde zaken zoals politiek, vrouwen, brouwprocessen, spelling, om dan plots een fout van jewelste te maken, of geheel de draad kwijt te geraken.



Een van derecentste fouten was weer een kanjer van formaat. Ik noemde de inwoners vanNoorwegen 'Noorwegenezen'. Jaja. Wim 'ik-zet-de-puntjes-op-de-i' De Troyer. Vaak verlies ik papieren (hoe belangrijker hoe sneller) vergeet ik afspraken, benniet in staat telefoonnummers en data te onthouden, en je kan er vergif op innemen dat ik soms mijn eigen leeftijd vergeet en hem zit uit te rekenen als je er naar vraagt. Vaak heb ik hele kamers omgekeerd op zoek naar officiële documenten, belangrijke afspraken totaal genegeerd, en ben zelfs ooit mijn broek vergeten aan te doen alvorens de kleedkamer van desportzaal te verlaten. Telkens met rode koontjes. Ik heb dus wat men noemt een geheugen als een zeef. Volgens sommigen is dit te wijten aan mijn alcohol-inname, volgens anderen ligt het aan mijn dromerige natuur.



Aan de andere kant ben ik in staat om nutteloze weetjes feilloos op teslaan in mijn geheugen. Ik heb een archief van wel duizenden moppen, herinner mij de synopsis van honderden films en boeken, vaak soms zelfs gehele lappen dialoog, en dit zonder er enige moeite voor te doen. Geef mij een Sorcese-film, laat hem mij éénmaal zien, en ik kan hem je compleet navertellen, en kan zelfs vlotjes en voor negentig procent correctquoteren. Als kind hebben mijn ouders mij eens meegenomen naar een toneelstuk; en op de weg terug heb ik het hele stuk zonder fout nagespeeld; ik herinner mijn u zelfs nog enkele personage's en uitspraken. Het moet een hel geweest zijn, mij als kind hebben.



Het ergste geval van nutteloze informatie is echter wel het volgende. Herinnert u zich nog Fort Boyard? Toen dit vroeger op de toenmalige BRTwerd uitgezonden moet ik niet veel ouder geweest zijn als negen à tien jaar. De kandidaten van de allereerste aflevering moesten zich door een doolhof wurmen om een in zand geschreven boodschap te vinden alvorens deze werd weggespoeld. Daarna moesten ze nog iets met deze boodschap gaan aanvangen met kanonskogels op een veld van letters. Bon, "hoogst oninteressant" hoor ik u zeggen. Niet helemaal. Want nu, ongeveer zestien jaar later herinner ik mij nog exact wat er geschreven stond: TID CON FY. Erg he?



Het wordt dan nog erger als je met mij een spelletje Trivial Pursuitspeelt. Wie was koning van Spanje in 1632? Geen idee. Maar vraag me wie stunt-double was voor Martin Sheen in Apocalypse Now? Emilio Estevez. Een vraagje dat twee jaar gelden veilig is opgeborgen in mijn achterhoofd? Geen probleem, ik heb de mentale nota hier. Vaak word ik ervan beschuldigd de vraagjes en antwoorden van dit kennisspelletje uit het hoofd te leren. Helaas, pindakaas.



Het is vaak frustrerend voor mensen in mijn omgeving; ik ken denummerplaat van je ex haar wagen rats uit het hoofd, maar vergeet de naam van je huidige vriendin. Ik weet de naam en de cup-maat van die del die je ooit in 1995 in een zatte bui aan de toog van café "Het Ontbrekende Schaap" hebt binnengedaan, maar vergeet je huisnummer en de naam van je kinderen. Ik onthoud dat je Les Claypool de beste bassist van de hele wereld vindt, maar vergeet dat je kleurenblind bent. Ik onthoud waar je woont, maar waar je werkt kan ik me met de beste wil van de wereld niet herinneren. Ik weetwat we tegen elkaar zeiden de eerste keer dat we elkaar leerden kennen, maar vergeet waar we vorige week hebben gegeten. Ik herinner me exact wat we tegen elkaar vertelden in de bar van een jeugdherberg in London, maar vergeet steeds hoe je katten heten.



Mijn geheugen is half spons, half vergiet. Nuttige informatie moet al echt zestien keer door mijn cortex geramd worden eer er iets van blijft hangen, en dan schrijf ik het best nog eens op, op een papiertje dat dan ergens opgeborgen wordt waar ik het nooit meer zal vinden. Vertel mij één keer een mop over een leeuw, een konijn, een giraf en een gorilla, en verdomme, ik zal ze na twee jaar nog kennen.



Dus als u mij nog eens verdwaasd, verward en hopeloos verloren op straat ziet ronddwalen, neem mij bij de hand en leid mij huiswaarts, ik kan erecht niet aan doen. Ik zal u dan die mop van de gorilla, het konijn, de leeuw en de giraf vertellen.

7 redenen waarom ik van haar hou / 7 reasons why I love her

1. Wanneer ik ziek ben, is ze ziek van bezorgdheid.

1. When I'm sick, she's sick with worry.

2. Ze zet 's ochtends een potje koffie voor mij als ik 's zaterdags moet werken.

2. She makes me a cup of coffe in the morning when I have to work saturdays.

3. Ze heeft sproetjes en ik mag ze allemaal kussen.

3. She's got freckels and lets me kiss them all.

4. Ze zegt me wanneer ik genoeg pinten op heb.

4. She tells me when I've had enough.

5. Ze gaat mee naar stripbeurzen en luistert naar mijn extatisch gezwijmel als ik weer iets gevonden heb en is oprecht blij voor me.

5. She goes along to comic-conventions en listens to my extatic nonsense whenever I made a new discovery and is sincerely happy for me.

6. Als we ooit de lotto winnen, mag ik me een sportwagen kopen.

6. When we win the lottery, she's letting me buy a sportscar.

7. Ze is de eerste die mijn maffe ideën te horen krijgt en is 100 percent eerlijk erover.

7. She's the first to hear any of my crazy ideas, and she's 100 percent honest about them.

Dit zijn slechts zeven punten van een oneindig lange lijst.

These are only seven points of an eternaly long list.

zeven willekeurige weetjes over mezelf / seven random facts about me

Vanishingword van de blog www.deepdarkindeliblegreen.blogspot.com heeft me een stokje doorgegeven, in blog termen een meme, ik mag nu zeven willekeurige weetjes over mezelf prijsgeven. Aangezien ik geen spelbreker wil zijn, zal ik ze in twee talen meegeven, Nederlands en Engels.


1. Ik kan een pub vinden die Guinness schenkt in elke willekeurige grote stad, en daar zal ik ook een Guinness drinken. Uitzonderingen zijn landen waar Guinness niet levert. Deze bars, café's en pubs worden instinctief gevonden.

1. I can find a pub who serves Guinness in any mayor city, and I will drink a pint of Guinness there. Exceptions are countries where there is no Guinness. These bar's , café's and pubs are found instinctively.

2. Wanneer ik met de fiets door het verkeer slalom, verbeeld ik me soms dat ik een piloot van een X-wing ben, achtervolgd door TIE fighters.

2. When zooming through traffic on my bike, I will imagine being an X-wing fighter, chased by TIE fighters.

3. Ik beoordeel mensen op de trein naar wat ze lezen. Ik weet dat niet correct is.

3. I judge people on the train to work on what they're reading. I know it is wrong to do so.

4. Ik tik enorm luid en hard. Ik hou van het geluid van zwaar aangeslagen toetsen.

4. I type extremely loud and hard. I love the sound of hammering a keyboard.

5. Wanneer ik dronken ben, kan je met mij niet discussiëren. Ik schaam me daar een beetje voor.

5. When I'm drunk, I'm immune for logic. I'm ashamed of that.

6. Wanneer ik zit te dromen, lijk ik enorm kwaad. Het is een familietrek

6. When I'm daydreaming, it seems like I'm really really mad. It's a family trait.

7. Ik hield van de muziek van Johnny Cash voor het weer in werd, maar durfde het niet toegeven.

7. I loved Johnny Cash's music before it became fashionable to do so. I was always ashamed of admitting it, back then.


Update:

Ik tag Occy en Zimbob

Wall of shame

In een leven maakt een mens veel fouten. Sommige al wat erger dan andere, maar meestal worden deze fouten ook weer vergeten. Behalve dan bij platen. Iedereen heeft wel van die platen waarvan je denkt: "Wat heb ik gedronken/gesnoven/geslikt toen ik dat kocht?" Het ergste van al is dat deze platen op de een of andere manier ook nog steeds in je platenkast blijven hangen, als een soort van medaille voor wansmaak, voor iedereen zichtbaar. Als je dan ook nog eens muziekliefhebbende vrienden hebt die er zich op laten voorstaan dat ze onberispelijke smaak hebben, hebt ge "het spek aan uw kloten". Steeds hou ik mijn hartje vast als ze langskomen, want ze zullen toch niet die verschrikkingen uit de kast halen om er mij openlijk mee uit te lachen, hoop ik dan steeds. Vandaag kom ik clean; ik kom er voor uit, de onderstaande albums zaten ooit of zitten nog steeds in mijn platenkast. Deze lijst is uit het hoofd samengesteld, het kan best zijn dat er ergens nog een draak of twee tussen zit. Indien ik ze vind, zal ik ze u laten zien.

A Little South Of Sanity - Aerosmith

Guns and Roses - The Spaghetti Incident (godzijdank allang kwijt, maar toch, het was mijn allereerste cd ooit)

The Offspring - Smash

Nailbomb - Point Blank

Zoals u ziet, ik schaam me diep. Let the humiliation begin!

De oorsprong van deze blog, deel 2

Opnieuw een oud mailtje. Vind het zelf steeds leuk om ze opnieuw te lezen:

Deze mail werd voor het eerst verstuurd in de zestiende eeuw door een Fransiskaner monnik met een glazen oog. Verbreek de ketting niet. Jean Pol van Pijperzele uit Roeselare heeft deze mail zes keer doorgestuurd en zijn haar is terug beginnen groeien, zijn vrouw heeft opnieuw zin in sex, en zijn huis is afbetaald geraakt met wortelschijven. Gerda De Zetter uit Holsbeek eeft deze mail twaalf keer doorgestuurd, en haar schoonmoeder is onmiddellijk steendood gevallen, ze krijgt constant spontane orgasmes wanneer iemand het woord "en" zegt, en Cote d'Or heeft haar een chocolade olifant op ware grote cadeau gedaan. Philip Van Saksencoburg uit Brussel heeft deze e=mail naar tweehonderd mensen doorgestuurd en kan sindsdien zelfstandig zijn veters knopen, zijn gat afkuisen, en weet waar de kindjes vandaan komen. Pierre Rocheleir uit Fluimen heeft deze mail niet doorgestuurd en heeft nu een lelijke obsessie voor Helmut Lotti, een freaky gelijkenis met Kapitein Iglo en kan niet klaarkomen zonder te salueren en luidkeels "Joepie" te roepen. Bernadette Seks uit Lourdes heeft niet alleen deze mail niet doorgestuurd, zij heeft haar vriendin Paula Schaamstreek uit Kakelvelde die de mail naar haar heeft doorgestuurd uitgelachen. Bernadette heeft nu een lelijke huidziekte waartegen alleen urine van kamelen iets tegen vermag, een verslaving aan treinstakingen en een ziekelijke neiging om tegen elke turk of marrokaan "MAKAK" te roepen. Paula baat nu een goeddraaiende seksboetiek annex schoolmateriaalwinkel uit, en kan op heel wat bereidwillige jongens uit haar cliëntéle rekenen. Jimmy Scheeffietser uit Scheveningen heeft deze e=mail ook belachelijk gemaakt en zit nu vast in Sint=Gillis en is geobsedeerd door de zeep op te rapen in de douches, en is trotse eigenaar van de grootste aambeien van West=Europa. Indien u deze mail niet onmiddellijk naar zoveel mogelijk mensen doorstuurt, dan gaat uw been afvallen, uw computer gaat een relatie beginnen met uw koffiezet achter uw rug, uw partner gaat elke dag soaps eisen op tv en uw schoonmoeder komt bij u wonen. Stuurt u deze e=mail direct door, dan geen alle zieke kindjes beter worden, krijgen alle pedofielen hoofdpijn in bed, wordt bier gratis, pubers puistloos en uw belastingen invullen niet alleen gemakkellijk, maar ook plezant en bovenal voordelig.

Call me Snake

Lebbercherrie's favoriete acteurs mogen dan wel De Niro en Pacino heten, Lebbercherrie heeft een boon voor Kurt Russell. Je kan zeggen dat hij mijn favoriete all-time actie held is. Voor mij schittert zijn ster in het pantheon van onvergetelijke film-hard-asses tussen Scarface en Mr Blonde (Vic Vega). Snake Plissken. Proef de naam. Fantastich toch?

Veel mensen die EFNY (Escape From New York), de geboorte van Snake, goed vonden, vinden EFLA (Escape from LA, iets dat tussen een sequel en een remake zit) een absolute flop. Ik niet. Na behoorlijk teleurstellende films als Big Trouble in Little China, en de Lethal Weapon copie Tango And Cash (die misschien toch nét dat tikkeltje onderschat is als leuke zaterdagavondfilm) is het voor mij een tweede hoogtepunt in 's mans carrière. Het scenario is opnieuw compleet van de pot gerukt, Snake is nog gemener (lekkerrr) en de explosies groter en luider. Dit is geen fijngevoelige film, dit is een comics-book gewijze orgie van geweld en one-liners. En het is nét die camp die me zo aantrekt aan de films.

Voor 1996 (EFLA) heeft Russell enkel nog Tombstone als vermeldenswaardige film gedraaid, en ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, maar de Russell wordt compleet in de schaduw gezet door een voor 1 keer in zijn luizige carrière zeer puik spelende Val Kilmer (zijn cameo in True Romance buiten beschouwing gelaten).

Soldier was een laatste poging om opnieuw de actieheld uit te hangen maar het resultaat is...pijnlijk. En dan druk ik me nog zacht uit.

Ik zat dus een beetje op mijn honger, qua Kurt Russell in een goeie rol in een goeie film te zien, het liefst dan nog met een hoog camp-gehalte, en als het even kan als "bad guy". "Het wordt tijd dat onze Russell nog eens een goeie rol te pakken krijgt" mompelde ik af en toe in mezelf. Sindsdien wil er niemand meer naast mij zitten op de trein, doch soit.

Ondertussen hadden Tarantino en in veel mindere mate Rodriguez zich aangediend als providers van mijn favoriete tongue-in-cheeck-geweld-films (alles van Tarantino, zelfs de louter door hem geschreven films en El Mariachi, Desperado en Sin City zijn bij mijn favorieten).

Toen echter bekend raakte dat Grindhouse, de nieuwste productie van voornoemde twee regisseurs zich louter op camp en exploitation zal richten, werd ik al lichtjes extatisch. En wie speelt de rol van "a psycho named Stuntman Mike, who stalks and kills beautiful women with his car"? Inderdaad. Goeie ouwe Kurt Russell.

Eindelijk....

De oorsprong van dit blogje

Ooit, in een ver en grijs verleden stuurde ik mailtjes over vanalles en niks naar alles en iedereen. Bon, naar een select groepje intellectuelen. Alle, naar mijn maten van op 't café.

Een van mijn allerbeste kan ik u nu niet onthouden: Moemboeloemboe strikes back.

Moemboeloemboe is ontstaan aan de keukentafel, toen ik wiskunde-vraagstukjes zat te schrijven voor mijn oudste zoon. De Pieter's, Nele's en Jannekes beu, gebruikte ik de wat meer exotische voornamen zoals Kenny, Kimberly, Achmed en Moemboeloemboe.

Nadien dook Moemboe (voor de vrienden) steeds weer op in mijn correspondentie met Zimbob (hey Zimbob!), die ook eens dringend moet heropgestart worden, doch dit terzijde. Zimbob was zo zot van dat ventje dat ik dit verhaal geschreven heb, voor hem, en voor al de anderen die ik toen gemaild heb.

De meesten die mijn blog frequenteren zijn oudgedienden van die mailinglist, maar alle 'nieuwelingen' wil ik dit verhaaltje toch niet onthouden. Komt'ie:

> Het waren al zestien mooie jaren dat Moemboeloemboe in het vredige> Wuustakker woonde. Moemboeloemboe was geadopteerd door zijn ouders. Nogal> wiedes zegt u, maar in Oostwezel woont er een indiërtje, genaamdPhrahatatma> Sawalakhardar Mutallahkar, die geadopteerd is door zijn achterneef.>> Moemboeloemboepa en Moemboeloemboema, zoals onze Moemboeloemboe hen noemde> waren mensen van ouderdom. Gerda, want zo heete Moemboeloemboema in het> echt, kon geen kinderen krijgen. Toch niet van haar man, Jean. Jeanverweet> haar dat wel eens in zijn jonge jaren: "Godverdomme, strontwijf, waaromkan> jij geen kinderen krijgen?". Gerda droeg deemoedig haar lot, tot zij eensde> veertig voorbij haar biologische klok hoorde tikken. Achteraf bleek diteen> voorbijwandelend stoephoertje met stilettohakken en een voortreffelijk> gevoel voor ritme te zijn, maar het kwaad was geschied. Gerda moest en zou> een kindje hebben. Contacten en vloeren van natuursteen werden gelegd met> allerhande adoptiebureaus, maar er kwam maar geen schot in de zaak. Tot op> een dag een zeker MacPudding door de deur wandelde. Jean, een echte> stripliefhebber, sloeg de man recht op zijn bakkes. In zijn leven geen> stripcliché's. Wat Gerda uitvrat, dat was haar probleem, maar niemand> verpest Jean zijn dag met een Jef Nijs verwijzing zonder op zijn bakkes te> krijgen.>> Jean werd dus thuis geïnstalleerd in de zetel met een stapel> underground-comics, een bak trappist en een hele hoop Pamela Anderson> video's terwijl Gerda met MacPudding, een louche adoptieritselaar met een> gebroken neus, naar Oost-Oeganda trok om aldaar gewoon een kindje van op> straat mee te plukken. En als er geen straat was, dan zou Gerda erdesnoods> eerst een aanleggen; zo groot was haar kinderwens dat zij in haarhandbagage> een grote zak cement, een betonmolen en een aardig geel bouwvakkershelmpje> meezeulde.>> Gelukkig bleek er in Oost-Oeganda toch al enige straten te liggen zodat> Gerda en MacPudding alleen dienden te wachten tot er een aardig negertje> passeerde. Nu, ik weet niet of u al eens bent gaan shoppen voor pakweg een> jeansbroek met een vrouw, maar laat ons zeggen dat een vrouw van wie de> clitoris met een roestig scheermes is weggesneden en nadien is toegenaaid> met raffiadraad sneller zal klaarkomen dan dat een vrouw een geschiktebroek> heeft gevonden. Nu gaat het hier echter niet over een broek, maar om een> kindje!>> De eerste was een jongen, de tweede was een meisje, de derde kon nietkomen> want de vierde was niet thuis, de vijfde was te mager, de zesde was tedik,> en de zevenste had de poten van de achtste ingeslikt. Enfin, er scheelde> altijd wel iets. Op den duur begonnen de Oost-Oegandese wegen toe te> slibben, monsterfiles doken overal op. Er was natuurlijk geen doorkomenaan;> er waren maar twee wegen, en op het kruispunt van die twee wegen stond> Gerda, elk kindje te passen. Euh, te keuren. MacPudding, een man vanweinig> woorden en een heel dikke en lelijke neus, liet echter de moed niet varen,> en contacteerde alle warlords in de buurt. Dit was gemakkellijker dan u> denkt; denkt u dat ze geen koopjeskrant hebben in Oost-Oeganda? Racist! Of> ze geen baby'tje op overschot hadden?>> Tuurlijk. Direct. Onmiddellijk. Nu. Sebiet. Seffes. Mañana. Gans Toll. Zo> reageerden de warlords, en stuurden al hun overschotjes van klein mannenop.> Die waren die ook liever kwijt dan rijk, en zo waren ze ook verlost vandat> eeuwige fileprobleem. Die Gerda stond dan ook precies in het midden tussen> hoerekast en whiskeybar, en aangezien die mannen ook graag eens The doors> opleggen en van hot naar her rennen, stond dat stom mens ferm in de weg.>> Om een lang verhaal kort te maken, scheurde Umberto Eco de eerste> tweehonderd pagina's uit de "Naam van de roos". Ik bedoel: "Om een lang> verhaal kort te maken: Gerda koos een jongetje, een schoon bazeke." Numoest> dat kadeeke nog ne naam krijgen. Dus vroeg Gerda hem: "En hoe heet gij?">> "Moemboeloemboe">> "Zo ne schone naam, allez Moemboeloemboe, we gaan naar huis, de papa gaan> bezoeken.">> Macpudding nam de prop uit de kleine zijn mond, die onmiddellijk begin te> krijsen: Francois, mijn naam is Francois" (in het Oost-Oegandees) Maarzoals> ik al schreef: het kwaad was geschied.>> Zestien jaar later was onze Moemboeloemboe een graag gezien gast in het> kleine en slaperige dorpje van Wuustakker. Met zijn rode brommertje enzijn> gele jekker reed hij van school naar huis, en van huis naar school. Somsook> van huis naar kroeg, om vandaar terug langs links en rechts schommelend,> verlichtingspalen proberend te vermijden naar huis terug te rijden. Vaak> stonden kleine kindjes te lachen en te schreeuwen als hij voorbijreed:> "Kijk, kijk, de Belgische vlag!", maar dat trok Moemboeloemboe zich niet> aan. Zo deed hij ook iets aan de educatie van deze jonge snaken.>> Nu wou het lot, buiten een spaghetti Bolognese en een Sprite, dat er in de> zomer van 1997 een fuif werd ingericht door de plaatselijke fascisten vande> Meisjesgidsen. Dit waren lieve deernes met trillende borsten in alle> formaten, ranke lendenen en pronte kontjes, en zo kuis als een beduimelden> plakkerig boekje op de vloer van de peepshow. Nu was Moemboeloemboe vanplan> om zeker aanwezig te zijn op deze fuif, want daar onder zijn buik en boven> zijn knieën begon er reeds van alles te jeuken. Zijn dermatoloog had hemwel> een zalfje voorgeschreven voor die infectie, maar Moemboeloemboe wist dat> dit een ander soort jeuk was.>> Moemboeloemboe was niet begiftigd met een grote fluit, maar had wel een> stevige en kloeke saxofoon, maar buiten zelfstudie was zijn ervaring in de> muziek nog niet gegaan. Wat had hij gaarne eens een duet gespeeld metLisa's> viool, Thea's triangel of desnoods met Suzy's bombardon. Het vooruitzicht> van al deze jonge meiden, die gezamelijk een geheel symfonisch orkest aan> muziekinstrumenten in hun slipjes meezeulde, duizelde Moemboeloemboe.>> Het was dan ook met trillende keel, klamme knieën en droge handen dat hij> zichzelf aanbood aan de kassa van de fuif in het parochiezaaltje "DeHeiland> komt, en hij brengt pita mee". Moemboeloemboe werd na betaling van> toegangsgeld een stempeltje op de oogbal geduwd (kwestie van toch ergenseen> bleke ondergrond te vinden) en losgelaten in de zaal.>> Wat daar gebeurde lieve kindertjes, is zo'n verhaal, man man man,> gohohohooo, dat ik er een beetje stillekes van word. Ik weet zelfs niet of> ik het jullie wel zou vertellen.>> Alles dan, omdat jullie het zo lief vragen. Onze held had aldra enkele> mokkeltjes rond hem verzameld, want tegen zijn zwierig ritme en sensueel> gekontdraai konden de andere jongens niet op. Ze streelden hem,fluisterden> hem lieve woordjes toe, en de stoutmoedigsten onder hen knabbelden op zijn> oorlellen, tot de meisjes die kereltjes wegjoegen. Hij was van hen, en de> jeannetten van Wuustakker moesten met hun smerige flikkervingers van deze> zwarte parel afblijven. Niet dat zij iets tegen homo's hadden, maar wel> tegen flikkers. En ridders uit den bruine dreef, vorecrossers,> choco-prinsen, lullesmullers en tapetten.>> Een duistere en ongure gestalte maakte zich vrij uit de dansendemensenzee.> (Lees dit nog maar eens, wat een literaire zin, man, man, man, zo goed, ge> zou denken dat hier een genie aan het schrijven is, meer nog...he, watdoet> u met dat geweer?... PANG!) Deze gestalte behoorde toe aan Freddy De> Klasjer, een vechtersbaas en vrouwenzot eerste klas. Hij had ooit nog aan> boksen gedaan, maar nadat hij zijn tegenstander had herleid tot een vlekje> fruitpap, nam hij het op tegen de referee, de trainers en het voltallige> publiek. Toen er niemand overschoot, sloeg hij zichzelf maar knock-out.> Freddy hield niet van negers. Zeker niet van negers met succes bij de> wijven. En al zeker niet van negers met succes bij de wijven die er danook> nog van genieten. Dus stoof hij af op Moemboeloemboe.>> Nu was Moemboeloemboe van geen kleintje vervaard, maar Freddy De Klasjerwas> geen kleintje. Hij woog 120 kilo, geen grammetje vet, was 1meter 95 en> driekwart van een milimeter groot en had armen als boomstammen. Dat hij> ballerinasloefen droeg en dat dat redelijk belachelijk was, was een feit,> maar niemand die dat in zijn gezicht durfde te zeggen. Enfin, we dwalenaf,> zei de Sjerpa-gids toen ze aan het Atomium voorbijsleften.>> Freddy duwde zijn tronie in Moemboeloemboe's gezicht en gromde "He moemea> poiten va mi mokke afbluven!" Inderdaad, Freddy sprak een beetje zoalsPiet> Huysentruit die op een veel te hete wafel knabbelt.>> Moemboeloemboe's antwoord was echter niet mis: "Moekonde ba pili ma swalli> hi ja ka loendoeboerahoe!" Wat iets zeer beledigends was over Freddy's> moeder, een fles tippex, een hond en een gebroken fles. Ik laat uw> verbeelding de vrije loop.>> Freddy verstond geen Oost-Oegandees, maar begreep wel dat zijn eer hier op> het spel stond. Een goei koek op Moemboeloemboe's bakkes was het gevolg.>> Nadat Moemboeloemboe terug recht krabbelde, het plamuur van zijn schouders> veegde, een paar stoelen en tafels uit zijn kraag plukte, en terug door de> gang, langs de bar, voorbij zestien verbijsterde omstaanders, langs de> vestiare en over de dansvloer terug kwam had hij een verrassing in petto> voor Freddy. Hij ritste zijn broek open, haalde er zijn fors orgaan uit,> keek even in het bloesje van Loesje, werd keihard en sloeg freddy's kop in> met zijn eikel. Vandaar de titel: Moemboeloemboe strikes back, en vandaarde> mythische adoratie van alle jonge deernes voor onzer aller Moemboeloemboe,> een echte held.>>> Hierbij groet ik u, oh alleraandachtigsten onder de brave lezerkens enwens> ik u een prettige verderzetting van de dag toe.>> Uw nederige dienaar,>> Wimmeken de fantastische

Liefde op het eerste gezicht

Toen ik 2 jaar geleden het auto- en motorsalon bezocht was mijn droom om ooit een moto te bezitten al redelijk dood. Mijn eerste grote liefde, de Triumph Speed Triple is veel te krachtig als starter, en let's face it; een kleinejongensdroom. Snelheid en brute kracht te over, maar geen finesse.









Aangezien ik in de hoogte nogal beperkt ben bleven alleen maar retesnelle Aprillia's en Ducati's over. Snel, gevaarlijk, wel mooi, maar not my cup of tea. De ietwat tammere modellen waren dan ook allemaal ongemakkelijk hoog en choppers zijn niet mijn ding. Uit jeugdsentiment liep ik nog eens langs de Triumph stand; misschien om nog eens even de Speed Triple gedag te zeggen, en daar stond hij. Of beter ZIJ. De Thruxton.



Op slag verliefd. Die look, gebaseerd op de jaren zestig café-racers, om te sterven. Dat geblokt meetje op de tank, dat gitzwart, dat Triumph-logo! Mijn hart bonsde in mijn keel. De ultieme test; de befaamde: Kan-Wim-met-zijn-kabouterbeentjes-aan-de-grond-test drong zich op.





Ik zat! EN... MIJN ... VOETEN ... STONDEN ... PLAT ... OP ... DE ... GROND! Er jubelde vanalles binnenin mij, het stuur voelde als een pefect verlengde van mijn armen, en ze fluisterde: "Eén ritje, komaan, één ritje, nu, snel!" Ik werd zelfs een beetje hard in mijn broek.





Ik moest mijn geliefde bekennen, ik kon haar niet berijden, noch het geld, noch het rijbewijs is in mijn bezit. Tien minuten lang, zat daar geen volwassen vent op een moto op het autosalon, neen, daar zat een achtjarig joch op een moordmachine te dromen over cruisen langs kusten en touren over highways.





Ze beloofde dat ze op me zal wachten.






Ooit, ooit is ze van mij.

Zelfs al zal ze dan oud en versleten zijn, en waarschijnlijk zal ik niet haar eerste minnaar meer zijn, ze zal eindelijk de mijne zijn.

Wat gebeurt er in Lebbercherrie-land?

Verhuizen, dat gebeurt er in Lebbercherrie-land! Morgen verhuist uw aller Lebbercherrie ook zijn pc, want de meneer van Telenet komt langs en dus zal u het de komende dagen zonder toon moeten stellen...

Haha, mis poes! Deze ochtend heb ik op de trein al een zwart-wit toontje gemaakt, dat ik deze avond nog zal inscannen, speciaal voor u! Ja, U daar, met dat grijze truitje en die zwarte broek! Moehaha! Ja, ook voor u daar, met de zwemvliezen en de netkousen aan. Tot vanavond!

To Mac or not to Mac

Enkele jongens en meisjes onder jullie zijn er al van op de hoogte, maar Lebbercherrie is zijn pc beu. Nu, het bakske is aan vervanging toe, hoor, daar niet van. Maar ik zou niet alleen een nieuwe willen kopen, maar ook compleet van systeem veranderen. Yup, Lebber wil een Mac. Nu heb ik al zoveel ervaring met Mac's als Moeder Theresa met rimmen (zoek het op), en het is hier dat juliie me kunnen helpen. Ik heb, wegens redenen die ik zelf niet goed kan verklaren, mijn zinnen gezet op de volgende:
1GB memory
250GB hard drive1
8x DL SuperDrive
ATI Radeon X1600 graphics , en dit allemaal met een 20-inch schermpje. Hij zou voornamelijk moeten dienen als huis-, tuin- en keukencomputer (e-mails, internet, MSN-consoorten) maar zou ook krachtig genoeg moeten zijn om Photoshop en misschien ook Illustrator te draaien. Het is nog niet zeker dat er één komt, maar mijn lief vrouwtje is er ook van overtuigd dat de oude aan vervanging toe is. Zij denkt echter dat een laptop plaatsbesparender zal zijn. Mmmh, tot ik er mijn scanner-printer ga aanhangen. Ik pleit dus voor een desktop, en dit ook om de prijzen te drukken. Want eerst komen de verbouwingen, en als er iets overschiet, gaan we er misschien één halen, misschien. Wie helpt mij? Wie heeft ideeën? Wat moet ik zeker binnenhalen, en wat niet?

Bezinning

Zet jullie allemaal in een cirkel en houd elkaars handen vast; we gaan het hebben over onze gevoelens.

Fuck off!

Neen, gasten, efkes serieus nu. Zoals jullie vast gemerkt hebben, lag mijne site er hier een tijdje heel stillekes bij. Door onvoorziene omstandigheden was ik genoodzaakt om me met mijn huishouden bezig te houden ipv met jullie. Ik weet dat jullie dat begrijpen.

Nu, het is echt heel tof om voor jullie te tekenen en te bloggen en wat weet ik allemaal, maar ik zal het toch een beetje kalmer aan moeten doen. Zo'n cartoon maakt zich niet vanzelf, en ik moet het dan ook nog eens doen tussen de soep en de patatten. Het is niet ongewoon dat ik mijn pc opzet, vijf minuutjes werk, weggeroepen word door mijn vaderlijke plicht en 's avonds om negen uur doodmoe de pc terug uitzet zonder eraan verder gewerkt te hebben. Dat was de gewone gang van zaken. Vanaf vandaag komt daar ook nog eens verbouwen, verhuizen en installeren bij. Ook heb ik soms eens een off-periode, waarbij er creatief niet veel vloeit. Dan moet ik teruggrijpen naar mijn oude ideënboekjes, maar die zijn ook bijna uitgeput.

Duuus, om een lang verhaal kort te maken, het zal in het beste geval vanaf nu een cartoon per week worden. Of dit ooit terug gaat opgevoerd worden naar twee a drie per week, zal er een beetje vanaf hangen.

Bekijk het op deze manier: een hele week werken aan 1 cartoon ipv een stuk of drie kan alleen maar betekenen dat ik er langer aan zal kunnen werken en dat kan hem alleen maar ten goede komen.

Indien er echter fans zijn die willen komen kuisen, strijken en koken zodat ik kan verder cartoonen, email mij op lebbercherrie@hotmail.com.

Uw webmaster (rrrrrrrr, master, rrrrrrrrrr)

Tieten alhier

http://www.esnips.com/doc/9092eee3-
8b32-4def-887d-8b987871847e
/tietenlied

Wie de actualiteit een beetje gevolgd heeft, heeft geen extra uitleg nodig, snappie?

Allemaal achtereenplakken in uw adresbalkje en downloaden maar.

Automatic poetry

Mijn eerste taak op het werk (na de koffie, voordat de lezers binnekomen) is de e-mails nakijken. Met andere woorden, de spam er vantussen halen. Vandaag lijkt echter alle spam op poëzie. Check it out; ik heb alleen de layout veranderd, en serieus ingekort:

Now cant sleep anymore.

Taller faster cover, ground wide, spaces,united states closely.

Social commentary television kittyhawk.

Russell crowe leonardo dicaprio.

Sandra bullock tim jackie chan connery russell, crowe?

Holmes martin tomkat brad.

Eas original campaign start. C

ross wordchastise, break.

Stealth

bit patience

tactics fairly.

Benut u uw neus wel volledig?

Jarenlang heb ik geneuspeuterd en ik dacht dat ik mijn neus wel kende. Het is pas sinds een jaar of twee dat ik ongekende dieptes heb ontdekt waar enorme snot-stalagtieten hingen. De meeste mensen brengen de vinger met de nagel wég van het gezicht, of wanneer u met uw linkerhand peutert, met de nagel naar links in. Wanneer u echter uw vinger met de nagel naar het gezicht toe inbrengt en naar voren plooit, ontdekt u echter een extra ruimte. Indien u geluk hebt kan dit nieuwe ongekende hopen korst opleveren. De sleutel tot nieuwe ruimtes in uw neus te ontdekken hangt niet af van de diepte (gevaarlijk!) maar de hoek en houding van uw vinger. Wees wel voorbereid op een lichte verslaving. Het neuspeuteren zal u weer zo leuk lijken als toen u zes jaar oud was. Houd ook steeds een zakdoek bij de hand, je weet maar nooit wat je eruit haalt. Kent u technieken waar u trots op bent, edoch u durfde ze niet naar buiten te brengen; dit is uw kans! Ervaringen, ja zelfs uitzonderlijke vondsten zijn steeds welkom. Foto's mogen ook, maar u dient ze naar me op te sturen, en dan zal ik beslissen of ze de moeite waard zijn. Een fijne peuternamiddag verder!

Te koop: "Charlie"

Wegens geldnood verkoop ik met pijn in het hart mijn luchtgitaar; een 1971 Gibson Les Paul deluxe Goldtop. Mint condition. Dit is de gitaar die je hoort op alle Led Zeppelin, Deep Purple, Nirvana, Mötorhead en AC/DC platen. Geen bijhorende case, maar wel een zwarte schouderband met witte skulls. Enkel aan een andere gitaar-afficionada wil ik Charlie verkopen. Doe een bod. Klank is fe-no-me-naal! Ligt zeer licht in de hand en voelt zeer natuurlijk aan om te spelen. Perfectly Good Guitar. Vraag enkel dat je er goed zorg voor draagt.

In afwachting...

Sommigen onder jullie, zoals mijn vader, hebben er mij al attent op gemaakt dat er al efkes niks verschenen is op mijn blogje. Het is dan ook met trots dat ik u het hernemen van de activiteiten mede deel. Helaas zijn deze nog niet afgewerkt, en zal u nog even geduld moeten oefenen alvorens ze te aanschouwen.

Het is echter ook al zeer lang geleden dat ik nog eens een stukje proza geschreven heb. Sommigen hebben ooit al lange fictieve epistels van mijn hand in hun mailbox ontvangen, werken die het waanzinnige aan het absurde koppelden en in een niet te evenaren stijl op het klavier waren neergekwakt alsof er een Zidjian drumstel van de Eiffeltoren naar beneden kletterde op een roestige deux-cheveaux.

Deze keer echter non-fictie. Ik neem u mee naar waar niemand buiten mij ooit kwam. Let op, het is er een beetje stoffig en griezelig, en er is een trapje; mijn onderbewustzijn.

Vannacht heb ik gedroomd. Niets speciaals zal u zeggen. Mmmh, totdat u deze hoort.

Komt'ie.

Door een vreemde samenloop van omstandigheden is de meest griezelige man in mijn droomwereld Hannibal Lecter. Noch de films, noch de boeken boezemen mij veel angst in, en het thema cannibalisme schrikt mij helemaal niet af. Toch, telkens als ik van Anthony Hopkins in zijn glansrol droom, wordt ik schreeuwend en badend in het zweet wakker.

Hannibal Lecter was mijn room-mate. Vannacht. Hij besprak met mij recepten in de keuken, terwijl hij een stuk vlees aan het uitbenen was. Totdan voelde ik geen angst. Hij was mij namelijk niet aan het uitbenen. En dan, als een aankomende trein, onafwendbaar, daverend en trillend, voelde ik zijn honger opzetten, en zijn ogen richtten zich op mij. Terwijl ik achteruit deinsde, begon hij steeds dichter te komen, en harder te declameren: "Maagwand, buikspek, karbonade, spiering, zwoerd! Maagwand, buikspek, karbonade, spiering, zwoerd!!" Luider en luider, als een sjamanistische bezwering, terwijl het mes harder en harder neekwam in het stuk vlees, en zijn ogen werden groter en groter. Ik struikelde achterwaarts, en deed wat ik altijd doe wanneer ik geconfronteerd word met een psychopatische seriemoordenaar in mijn keuken: Ik krijste als een speenvarken. Ik schreeuwde mijn longen uit mijn lijf, de glazen in de kasten trilden, ik voelde mijn trommelvliezen scheuren. Het haalde niets uit. Normaal word ik dan wakker, en instinctief voelde ik aan dat als ik zou blijven schreeuwen, de dreiging zou weggaan. Niet deze keer, Hypnos had mij té stevig in zijn greep, en ik was overgeleverd aan de horror van mijn eigen geest. Lecter glimlachte en lispelde mij toe: "Scream, bitch"

Er zat niets anders op dan los te laten, stoppen met mijn verzet, en mij overgeven aan de zieke spelletjes van mijn grootste en duisterste kwelgeest; Anthony Hopkins. U kan zich al voorstellen dat de voorgaande scène al genoeg was om mijn lakens vol bagger te schijten, het ergste moest nog komen. Ik liet los, ik gaf me over, en ik omarmde, ja, u leest het goed, ik omarmde, ik knuffelde de sadistische klootzak die me al jarenlang 's nachts overvalt, en liet "Fight Club" gewijs los. Ik liet heel mijn identiteit liggen, ik bood alles wat ik ben en waar ik voor sta aan op een zilveren schaaltje, ik was geestelijk gebroken.

Toen zei hij tegen mij dat dit niet onze laatste ontmoeting zou zijn, dat hij nog zou terugkomen.

Ik heb de hele nacht over mijn schouder gekeken in mijn dromen.

Ik weet dat hij zal terugkomen.

Ik weet niet wat mijn geest voor mij nog in petto heeft, en eerlijk gezegd, het beangstigt mij.

Ik haat Anthony Hopkins.