Goede tijden, slechte tijden.

Een goed cartoonist, of laat ons zeggen, een vooruitziend cartoonist, zorgt voor een reserve aan cartoons. Bij onvoorziene omstandigheden zoals ziekte, writer's block of kater pleurt hij gewoonweg een van zijn reserves te grabbel, en pakt zijn sores van dat moment aan.

Tot voor kort was ik niet zo'n cartoonist. Ik was het soort dat de ochtend van zijn deadline wanhopig staat te klungelen aan zijn p.c. om toch maar iets gepubliceerd te krijgen. Daarbovenop heb ik recent een zwaar geval van writer's block te verhapstukken gehad, waardoor ik zefs al mijn oude ideeën er door gejaagd had. Geen aangenaam gevoel. Steeds vreesde ik de deadline en begon te zweten als een otter. Just like old times.

Tot voor kort, inderdaad. Nu heb ik de laatste dagen een aantal cartoons getekend waar ik zeer tevreden over ben, zelf één of twee waar ik fier op ben.

Nu overvalt me echter een ander soort angst; wat als ... iemand anders hetzelfde idee krijgt en het eerder dan mij publiceert? Het is niet zo'n bizarre gedachte hoor, vraag maar aan deze jongen. Ooit hebben wij tesamen een hele reeks cartoons getekend over moslima's en smurfen, en Lectrr deed nadien hetzelfde. Maar hij heeft eerder gepubliceerd dan wij, heeft ons niet geplagieerd (hoe kon hij, ze waren nooit gepubliceerd) dus verdient hij alle eer. Meer nog, ik vind het een puik cartoonist en zijn vestimentaire keuzes steun ik. Ja, ook ik draag occasioneel in het dagelijks leven Hawaï-hemden. Iets op tegen?

Daarboven ben ik ook een aandachtshoer. Yup, ik geef het toe. Een blog, een groot bakkes, altijd de grappigen willen uithangen; de basispsychologie leert mij dat ik bovenal door iedereen graag gezien wil worden. Geen slecht gezelschap, er zijn er nog zo. Maar ik zit dus op een hele hoop funny shit die ik zo snel mogelijk wil publiceren om me te laten bewierroken.

Is er een oplossing voor? Neen. Gewoon voortdoen als anders. Elke zondag posten, en mijn aandachtshoereren temperen. En stoppen met zagen. Er zijn ergere dingen in de wereld.