Maak plaats, maak plaats, maak plaats...

In niet-chronologische volgorde, de aanwinsten van augustus-september. Geen zin om ze allemaal te bespreken, maar wil gerust alle vragen beantwoorden.

overzicht aankopen mei/begin juni 2009

Van 2 van mijn favoriete Nederlandse striptekenaars kon ik een heleboel strips scoren bij de Slegte. Hein de Kort en Eric Schreurs doen hier niks nieuws onder de zon, maar bevestigen met ongelooflijk amusante en gore strips. Plus een ,helaas niet volledig, curiosum, een wenskaartenspecial.

Als Schreurs en De Kort wild om zich heen schoppende punkers zijn, dan is Matena de stille singer-songwriter die met neuzelende stem en spaarzame noten (denk Bob Dylan) even belangrijke muziek maakt. De spaarzame lijnen vormen prachtige composities, en al zijn de verhaallijnen soms wat aan de magere kant (we hebben al zottere science-fiction gelezen, dankuwel) krijgen ze een speciaal plekje in de collectie. Alletwee in hardcover, alletwee tweedehands, alletwee zeer aangenaam om te lezen. De tweede kreeg ik zelfs gratis in de Koeritza.

Als jonge snaak had ik welgeteld één strip van Robbedoes en Kwabbernoot. "De zwarte hoeden" was dat. Door de jaren is die strip verdwenen uit mijn handen, maar af en toe werp ik nog eens een blik in dat universum waar alles draait rond die rossen. Er is sinds enkele jaren een aparte reeks, namelijk de verhalen van Robbedoes en Kwabbernoot waarin auteurs en tekenaars van verscheidene plumage uitgenodigd worden om een album te maken rond deze fameuze portier en zijn copain de journalist.

Rond "Piccolo in Veldgroen" was al heel wat te doen, de cover werd verboden in Duitsland, wegens, o jee, een swastika op de cover, het gehele verhaal diende al vroeg herschreven te worden, wegens het feit dat Emile Bravo met "Dagboek van een fantast" al over de jaren dertig aan het schrijven was, enfin... men zou haast vergeten dat het een prachtig geschreven en getekende strip is. Sappig, eerlijk, spannend, en de wonderen zijn de wereld nog niet uit, Kwabbernoot gaat van bil.

Een nieuw volume in de Kuifje reeks, en een die me enorm aansprak. Als de rest van hetzelfde niveau is, laat maar komen.

Een schoolvoorbeeld van hoe een goede tekenaar nog geen goede striptekenaar maakt. Alles is haast perfect getekend in deze strip, maar er is haast geen verband tussen de opeenvolgende beelden. Uitstekende tekenaar, mislukte strip. Opnieuw tweedehands uit de Slegte.
Terwijl deel 7 uit de reeks Lanfeust van de sterren alles in zich verenigde wat er fout loopt met deze reeks (teveel personages, teveel plotwendingen, teveel technisch gezever genre "We moeten de proto-zoatische fotonreactoren beïnvloeden met magma-water-volleybal-afstandsbediening-sappen van de plantengordel Urble 728-Xyz", te weinig ruimte voor humor,...) redt deel 8 nipt de reeks. Hiermee is de cyclus afgelopen, en keert Lanfeust samen met Hebus (die potverdorie al lang niemand meer heeft opgevreten of doodgeslagen) terug naar Troy. It's about bloody time.

Mijn zus won deze op een tombola en gaf hem aan mij. In teressant is het op zijn minst wel te noemen, deze graphic novel adaptatie van een, zover ik het begrepen heb, Afrikaanse fabel. Duidelijk zwaar geïnspireerd door Afrikaanse kunst heeft hij zijn momenten, waarbij alles perfect samen valt, maar meestal heb ik het gevoel dat de tekenaar te hard probeert zijn voorbeelden te benaderen. Ik kan me vergissen. De laatste pagina's lijken ook gehaast, alsof er teveel in te weinig pagina's moet verteld worden. De cliffhanger werkt wel, ik ben benieuwd naar wat er komen gaat, doch ik ben niet overtuigd om me het tweede deel aan te schaffen.

Het bewijs dat ik twee keer moet nadenken alvorens iets te bestellen. 90 per cent van de gags die hier instaan, had ik al. Ik geloof dat ik nu, op 1 of 2 verloren gags na alles van Calvin and Hobbes (ofte Casper en Hobbes) heb. Dus ik mag gerust stoppen met ze te kopen. Ze blijven wel overeind, en wie ze nog niet kent (bestaan zo'n mensen nog?) moet daar dringend iets aan veranderen.

Bone 3 "In het oog van de storm" is exact het tegendeel van wat de titel doet vermoeden. Geen doodse kalmte hier, maar avontuur, spanning, en achtervolgingen. Een absoluut meesterwerk, dat me reikhalzend doet uitkijken naar things to come.

overzicht aankopen maart/april 2009

Voor mijn verjaardag kreeg ik van Benjamin "De Blauwe Lotus", zelf kocht ik "De sigaren van de farao". Bedankt Benjamin! Vond "De Blauwe Lotus" net dat ietsje beter dan "De sigaren van de farao", hoewel ik de plot nodeloos ingewikkeld vond, en er van karakteruitdieping niet veel sprake was.
Een strip waar we ten huize Lebbercherrie al een tijdje op wachten; "Trollen van Troy: 10. De opstandelingen van Darshan." Niet de dijenkletser die ik ervan verwacht had, en het typografische grapje waarbij de woorden verticaal geschreven staan in een Oosters aandoend lettertype om karakters na te bootsen steekt snel tegen. Heb al sterkere albums in deze reeks gelezen, al redde de Kung-fu opleiding van Tyneth de meubels.
Nog eentje waar we al een tijdje op gewacht hebben, deel 2, "De grote koeienrace" van de Bone cyclus. Ik zou met gemak online de gehele synopsis kunnen lezen, maar ontdek op het ritme van de uitgave de wondere wereld van Jeff Smith. Een aanrader.
Een andere die eerst in het engels uitkwam: "Watchmen" van Alan Moore. Iedereen heeft me deze al aangeraden, neen, verplicht om hem te lezen. Op de kaft staat "De beste graphic novel aller tijden". Dekt de vlag de lading? Laat ik maar direct to the point komen, neen. Het was niet slecht, begrijp me niet verkeerd, maar om hier zo'n stampei om te maken, jongens toch. Ik vond hem goed, maar nu ook niet weer "de beste graphic novel aller tijden". Dit gezegd zijnde, ik ben blij dat ik hem heb en gelezen heb.

Het laatste en meest geflipte deel uit de Sin-City reeks, deel 7: "Hell and Back" is ook nog eens de dikste uit de reeks. Opmerkelijk, terwijl de reeks hoofdzakelijk zwart-wit was, met slechts af en toe een spaarzaam gebruikte extra kleur, zoals het geel in "Yellow bastard", blauwe ogen en rode converse schoenen, ziet Wallace, het hoofdpersonage, de meest bizarre hallucinaties voorbijtrekken in alle kleuren van de regenboog, en deze hallucinaties zijn een waar cornucopia aan strip- en andere verwijzingen. Ingekleurd door Lynn Varley, die we ook kennen van haar werk aan Miller's "300".
Op een rommelmarkt duikelde ik ook dit pareltje op, in hardcover voor een miezerige 2 euro, "Gauguin en Van Gogh" door Matena is, believe it or not, een liefdesverhaal over de 2 schilders, en verschaft een mogelijke verklaring voor Van Gogh zijn wereldberoemde oor. Plausibel gebracht, en weeral meesterlijk getekend.

Op diezelfde rommelbeurs scoorde ik deze 'Kinderen van de wind' uit de fameuze indianenreeks van Hans Kresse. Dit album had al wat betere tijden gekend, maar is dan ook een eerste druk uit 1973 die ik uit een bananendoos viste. Zou u er dan nog zo goed uitzien? En het moet gezegd, de indianenreeks begint me hoe langer hoe meer te plezieren.Deze Klepzeiker n° 9 was één van de weinige die ik nog niet had. Minder absurdisme, meer kotsen dan we gewoon zijn van Schreurs, maar man, man, man, wat kan hij lekker goor tekenen. En het blijft grappig. Alleen moet je hem niet aan je kinderen laten zien.

"De Zwarte Weduwe" uit de Bouncer-reeks is wat men noemt een overgangsalbum. Om de gehele intrige uit de doeken te doen, en om te weten wie er schuil gaat achter de zwarte weduwe moeten we wachten op het vervolg. Bouncer mag gerust zonder schroom naast andere western-series als Blueberry gaan staan.

Een absoluut pareltje, deel twee "Mimi & Henry" uit de reeks "Het Kunstbordeel". Wie de albums van Smudja nog niet kent raad ik aan om zich naar de stripspeciaalzaak te reppen, want wat deze man op het papier zet is ma-gi-straal. Hoewel Mimi me soms wat doet denken aan Muriel Scherre.
Onder de naam Glad Ijs worden sinds kort allerlei "Fluide Glacial" strips gelanceerd op de Nederlandstalige markt. Dat Franse humor niet altijd even ongeschonden door de vertaalmachine komt, weten we al langer. Zie ook Asterix en Trollen van Troy. Little Kevin moet het niet zonodig hebben van zijn taalgrapjes, maar eerder van zijn atmosfeer. Er is niet noodzakelijk een 'clou' op het einde, en als hij er al is, dan is het vaak een minder straffe dan die in het midden van het verhaal, als een soort milder tegengewicht ten opzichte van de waanzin in het midden. Links en rechts hoor ik kritiek op deze manier van comedy bedrijven (onder andere op de comedy albums van Boucq), maar ik verzeker u, het is gewoon een kwestie van wat je gewoon bent. En je kan beter leren deze albums te appreciëren dan manga, zeg ik altijd. Bon, Little Kevin 2 is prachtig getekend. en ik vind hem goed.
En dan vond ik dit vergeten stripje in een verloren hoekje van een krantenwinkel. een buiten reeks Biebel, voor ach, een eurootje. Het gaat hier om een reeks niet eerder gepubliceerde gags van Biebel, onder een misleidende titel gegroepeerd, want buiten op de cover, komt mijn favoriete nevenpersonage Feddy de Yucca nergens voor. Niet eerder gepubliceerd, zei ik, en ik kan het begrijpen ook, het is geen vintage Biebel. Wel leuk om de collectie compleet te maken. en deze kan u wél zonder schroom aan uw kinderen laten zien. Meer zelfs, ik raad het u aan!